Hemimeridae – rodzina skorków z podrzędu Neodermaptera, jedyna z nadrodziny Hemimeroidea. Obejmuje 2 rodzaje i 11 opisanych gatunków. Żyją na skórze i w norach wielkoszczurów i chomikoszczurów. Mają silnie spłaszczone ciała o bardzo krótkich, mocno zmodyfikowanych odnóżach. Są całkowicie bezskrzydłe i zupełnie ślepe. Występują w krainie etiopskiej.
Rodzina ta wprowadzona została w 1895 roku przez Davida Sharpa, wówczas jako monotypowa – z jednym rodzajem, Hemimerus[1], opisanym w 1872 roku przez Francisa Walkera[2]. W 1879 Henri de Saussure umieścił te owady we własnym rzędzie Diploglossata[3], a Malcolm Burr w 1911 rodzinę Hemimeridae sklasyfikował w monotypowym podrzędzie Hemimerina w obrębie skorków[4]. Karl Wilhelm Verhoeff w 1902 postąpił podobnie, ale nazwał podrząd Dermodermaptera. Richard Heymons w 1915 umieścił je natomiast w nadrodzinie Hemimeroidea. Większość autorów używała klasyfikacji w podrzędzie Hemimerina. W 1974 T.C. Maa wyróżnił w obrębie rodziny nowy rodzaj Araeomerus[5]. Późniejsze analizy filogenetyczne wykazały, że podrząd Forficulina nie jest monofiletyczny, jeśli wyłączyć zeń Hemimeridae[6]. Nowsze, bliższe filogenezie podziały skorków uwzględniają Neodermaptera jako jedyny ich podrząd współczesny[7]. Rodzina Hemimeridae jest natomiast umieszczana w monotypowej nadrodzinie Hemimeroidea w obrębie infrarzędu Epidermaptera. Dotychczas opisano 11 gatunków z tej rodziny, zaliczanych do dwóch wymienionych wcześniej rodzajów[8].
Skorki te z wyglądu przypominają karaczany. Mają silnie spłaszczone grzbietobrzusznie ciało o rzadko i dość nierównomiernie porośniętym szczecinkami oskórku. Głowa ich całkowicie pozbawiona jest oczu. Krótsze niż ⅓ długości ciała czułki zbudowane są u dorosłych z 11 członów, z których te należące do biczyka mają po dwa pólka porów zmysłowych każdy. Narządy gębowe cechują się obecnością trzech szeroko rozstawionych zębów na każdej żuwaczce: wierzchołkowego, przedwierzchołkowego i pośrodkowego oraz żuwkami wewnętrznymi zaopatrzonymi w 4 zęby szczytowe[5].
Przedtułów ma małe przetchlinki. Pokrywy jak i skrzydła tylnej pary są całkowicie zanikłe. Tergity (nota) tułowia mają boczne rozszerzenia, na spodzie których znajdują się rynienki, w które wchodzą w spoczynku czułki. Bardzo krótkie, przysadziste odnóża mają liczne modyfikacje, w tym wykrojone wierzchołkowe części grzbietowych powierzchni goleni oraz duże błoniaste poduszeczki pod stopami[5].
Odwłok u obu płci pozbawiony jest metapygidium i ma podobnej budowy, smukłe, prawie proste, prawie walcowate w przekroju, owłosione przysadki odwłokowe. Odwłok samicy ma tergity ósmy i dziewiąty mocno zredukowane, nakryte tergitem siódmym oraz mocno zredukowane sternity ósmy i dziewiąty, nakryte sternitem siódmym, który ku tyłowi wydłużony jest w szeroki płat środkowy. Paraprokt u samicy jest dobrze oddzielony od dziesiątego tergitu, natomiast u samca może być z nim częściowo zespolony. Pygidium samca jest wąsko zaokrąglone z tyłu. Asymetryczny dziewiąty sternit samca oddzielony jest od manubrium. Narządy genitalne samca cechują duże, silnie asymetryczne (lewa znacznie dłuższa i silniej zakrzywiona), mocno zesklerotyzowane paramery, błoniasty przewód wytryskowy oraz rozwidlony u szczytu, na spodzie zaopatrzony w płytkę między paramerami, ale pozbawiony sklerytów endofallicznych woreczek prepucjalny[5].
Przedstawiciele rodziny są związani z gryzoniami z podrodziny wielkoszczurów: Araeomerus z chomikoszczurami (Beamys), a Hemimerus z wielkoszczurami (Cricetomys). Przedstawicieli Hemimerus znajdowano na skórze wielkoszczurów leśnych i różnych podgatunkach wielkoszczura gambijskiego, często w dużych ilościach: raz pozyskano około setki osobników z jednego wielkoszczura, innym razem około 250 osobników z 8 wielkoszczurów[5]. Ich relację określa się w literaturze jako pasożytnictwo zewnętrzne[5][9] lub komensalizm[6]. Nie jest jasne, czy skorki żerują na naskórku gryzoni, czy na występujących na nim grzybach, czy może na jednym i drugim. Ponadto przedstawiciele tego rodzaju znajdowani byli sporadycznie także poza ciałami gospodarzy, np. pod butwiejącym drewnem i na nogach świni. Przedstawicieli rodzaju Araeomerus znajdowano na ciele Beamys hindei oraz w komorach z zapasami jedzenia, znajdujących w norach Beamys major. Przypuszcza się, że występują w mniejszych zagęszczeniach niż Hemimerus, a w ich diecie większy jest udział materii organicznej. Możliwe, że przedstawiciele Hemimeridae związani są również z trzecim rodzajem wielkoszczurów: torbomyszą (Saccostomus), jednak dotychczas ich nań nie stwierdzono[5].
Wszystkie Hemimeridae są żyworodne[9]. W rozwoju pozazarodkowym występują cztery stadia larwalne (nimfy), różniące się od stadium dorosłego m.in. rozmiarami oraz liczbą członów czułków – u Hemimerus w stadium I członów jest 8, a w stadiach II–IV jest ich 10[5].
Skorki te występują wyłącznie w krainie etiopskiej (Afryce Subsaharyjskiej). Dotychczas stwierdzone zostały w Agolii, Beninie, Burundi, Demokratycznej Republiki Konga, Gwinei, Gwinei Bissau, Gwinei Równikowej, Ghanie, Kamerunie, Kenii, Liberii, Nigerii, Malawi, Mozambiku, Republice Środkowoafrykańskiej, Sierra Leone, Tanzanii, Togo, Ugandzie, na Wybrzeżu Kości Słoniowej i w Zimbabwe[5].
Największą różnorodność gatunkową osiągają w górach w okolicy Jeziora Wiktorii, Tanganiki i Niasy. W większości krajów stwierdzono pojedyncze gatunki. Najwięcej, bo 4, wykazano z Nigerii, natomiast po 3 z DR Konga, Kenii, Malawi, Mozambiku i Tanzanii, a 2 z Ugandy. Stosunkowo szerokie zasięgi mają tylko 4 gatunki: Hemimerus hanseni, Hemimerus talpoides, Hemimerus sessor i Hemimerus bouvieri[5].
Hemimeridae – rodzina skorków z podrzędu Neodermaptera, jedyna z nadrodziny Hemimeroidea. Obejmuje 2 rodzaje i 11 opisanych gatunków. Żyją na skórze i w norach wielkoszczurów i chomikoszczurów. Mają silnie spłaszczone ciała o bardzo krótkich, mocno zmodyfikowanych odnóżach. Są całkowicie bezskrzydłe i zupełnie ślepe. Występują w krainie etiopskiej.